Ciąg kamienic nad brzegiem rzeki Młynówki nazwany został Bydgoską Wenecją ze względu na podobieństwo do tej właściwej, we Włoszech. W XIX wieku, oprócz zwykłych budynków zaczęto stawiać tam warsztaty i zakłady. Takie usytuowanie zakładów miało wiele zalet, a najważniejsza to taka, iż bezpośrednie sąsiedztwo rzeki ułatwiało wymianę towarów.

Działało tu wiele fabryk, a wśród nich była m.in. fabryka czekolady i innych wyrobów cukierniczych "Lukullus", piekarnie, drożdży i spirytusu, rzeźnie, drukarnie (w tym także drukarnia "Dziennika Bydgoskiego"), farbiarnie (od końca XIXw. duża farbiarnia Wilhelma Koppa) fabryka papierosów, tartak. Początkowo tereny nad samą Młynówką zagospodarowano na ogrody, później stanęły tam restauracje. W XX wieku Bydgoska Wenecja była już znaną atrakcją turystyczną, którą chętnie fotografowano i umieszczano na pocztówkach – tak pozostało do dziś.

Rewitalizacja Wyspy Młyńskiej przyczyniła się również do zwrócenia uwagi Bydgoszczan na naszą lokalną Wenecję. Wiele trzeba tutaj jeszcze poprawić, wiele zmodernizować by móc w pełni cieszyć się z zakątka, które na skale naszego kraju jest faktycznie unikatowe.